مهارت ها

علت دشوار بودن ابلاغ خبر بد

دشواری رساندن خبر بد

پزشکان با ارائه دلایل زیادی ثابت کرده اند ابلاغ خبر بد کاری سخت و دشوار است. ابلاغ خبر بد تاثیر نگران کننده ای بر روی بیمار می‌گذارد. بقراط می گوید: ” هنگامی که در حضور یک بیمار هستید، بیشتر مطالب را از او پنهان کنید. هیچ نشانی از وضعیت فعلی یا آینده بیمار مشخص نیست پس دستورالعمل ها را با نشاط و آرامش برای او نشان دهید. برای بسیاری از بیماران با بدتر شدن اوضاع می توان آینده مورد انتظار را پیش بینی کرد.”

اولین قانون اخلاق و منش پزشکی در سال ۱۸۴۷ توسط انجمن پزشکی آمریکا اظهار داشت که زندگی یک بیمار نه تنها با اعمال و کردار اطرافیان بلکه با کلمات و نحوه عملکرد پزشک معالج کوتاه می شود. بنابراین وظیفه انسان دوستانه ما این است که مراقب همه چیز باشیم و از همه مطالبی که ممکن است باعث دلسردی و نا امیدی بیمار و روحیه او شود، دوری کنیم.

در چند دهه گذشته

روش های سنتی مراقبت از بیمار جای خود را به خودمختاری بیمار برای شنیدن خبر بد داده است. مطالعات نشان می دهد که حدود ۵۰ الی ۹۰ درصد از بیماران خواستار مطلع شدن از خبر بد هستند. ولی از آنجایی که هنوز هم اقلیتی از بیماران تمایلی به دانستن کامل خبر بد نیستند، پس در اینجا پزشک معالج باید تصمیم بگیرد که این خبر بد را چگونه به بیمار اطلاع دهد. پژوهش های کیفی از مشخص بودن خبر بد برای بیماران سرطانی خبر می دهد و تنها تعداد معدودی از بیماران می توانند خبر بد مربوط به بیماری خود را پیش بینی کنند. بنابراین پزشکان با توجه به نیاز ها و خواسته های بیمار با چالش شیوه ابلاغ خبر بد روبرو می شوند.

پزشکان بر این باورند که ابلاغ خبر بد به بیمار کاری ناپسند و ناخوشایند است و آنها تمایلی به کمرنگ کردن امید بیماران را ندارند. پزشکان از واکنش بیمار و خانواده او نیز می ترسند. ابلاغ خبر بد باید در قالبی گفتگوهای غیر صمیمی انجام شود. به علت سرعت بالای عمل بالینی، ممکن است پزشک ناچار شود اخبار جدید را با کمی هشدار جزئی ابلاغ کند و برای انجام مسئولیت خود با سایر پزشکان رقابت کند.

پزشکان باید مهارت لازم برای ابلاغ خبر بد داشته باشند.

پژوهش ها چه می گویند؟

از نظر تاریخی الگو های زیست پزشکی بیشتر بر روی مهارت های فنی نسب به مهارت های ارتباطی تاکید دارد. بنابراین ممکن است برخی از پزشکان آمادگی لازم برای ابلاغ خبر بد نداشته باشند یا از نا امید کردن بیماران احساس نا موجهی داشته باشند. عدم اطمینان، ناراحتی پزشک و عدم تمایل او به ابلاغ خبر بد از اثرات تراکمی این موارد است.

نتایج ردبو و مک فی نشان می دهد: “اغلب پزشکان برای تسکین درد های جسمی بیماران به جای درد و رنج، بر روی پریشانی احساسی آنها تمرکز می کنند.”

گروهی از افراد حرفه ای دستورالعمل هایی برای ابلاغ خبر بد منتشر کرده اند، با این حال تعداد کمی از این دستورالعمل ها بر اساس شواهد هستند و این دستورالعمل ها دارای محدودیت های روش شناختی هستند.

پزشکان می توانند با یادگیری مهارت های ارتباطی اخبار بد را به نحوی به بیماران و خانواده آنها ابلاغ کنند که برای آنها رضایت بخش تر باشد. مداخلات آموزشی با متمرکز شدن بر روی مهارت های دانش آموزان می تواند دانش ابلاغ خبر بد را بهبود بخشد.

ردبو و مک فیی یک مدل جامع و علمی برای ابلاغ خبر بد تولید کرده اند. توصیه های زیر به عنوان یک راهنمای کلی ارائه شده است و نباید بیش از حد مورد تجویز قرار گیرد.

الف) آماده سازی پیشرفته

  • با اطلاعات بالینی مربوطه آشنا شوید. در ایده آل ترین حالت ممکن می توانید در حین مکالمه از نمودار بیمار و اطلاعات آزمایشی بیمار استفاده کنید. برای ابلاغ خبر بد حداقل ترین اطلاعات ممکن را به عنوان پیش گفتار آماده کنید.
  • زمان را متناسب با مکان مخصوص انتخاب کنید. در بهترین حالت ممکن می توانید به کارمندان مطب یا بیمارستان دستور بدهید که هیچ شکلی به وجود نیاورند.
  • در ذهن خود نحوه ابلاغ خبر بد را تمرین کنید. اگر تمایل دارید با صدای بلند تمرین کنید، در اتاق خود به تنهایی این کار را انجام دهید.کلمات و عبارات خاص مورد استفاده را هایلایت کنید. اگر تجربه کافی در ابلاغ خبر بد ندارید، قبل از آنکه با اوضاع روبرو شوید باید با یک همکار مجرب ملاقات کنید تا اطلاعاتش را در اختیار شما بگذارد.
  • از نظر احساسی و عاطفی آمادگی لازم را داشته باشید.

ابلاغ خبر بد در شرایط و مکان مناسب

ب) ایجاد محیطی زیست – ارتباط درمانی

  • باید بدانید که بیمار ترجیح می دهد چه چیزهایی بداند و چه چیزهایی نداند.
  • در صورت امکان اعضای خانواده بیمار در حین ابلاغ خبر بد حضور داشته باشند. البته این انتخاب بر عهده بیمار است. اگر آنها خبر بد را از قبل پیش بینی کرده باشند از آنها بخواهید دوست دارند چه کسانی را باخبر کنند؟
  • ابتدا خود را به حاضرین معرفی کنید و سپس از همه آنها بخواهید خود و نسبتشان با بیمار را معرفی کنند.
  • از جملات پیشگویی کننده مانند “متاسفم، اما خبر های بدی دارم.” استفاده کنید.
  • در صورت لزوم بیمار را لمس کنید. البته بعضی بیمار ها یا اعضای خانواده ترجیح می دهند لمس نشوند. در برابر اختلافات فرهنگی و اولویت های شخصی حساس باشید. از شوخ طبعی نا به جا و اظهار نظر های نامناسب خودداری کنید.
  • در دسترس بودن خود را به بیمار اطمینان دهید. جلسات ملاقات را برنامه ریزی کنید و تاریخ مناسب ملاقات را یادداشت کنید.

ج) ارتباطات خوب

  • از بیمار و خانواده او بپرسید که چه چیزهایی از قبل می دانند.
  • با صراحت کامل و دلسوزانه صحبت کنید. از نشاط همیشگی پزشکی خودداری کنید و از کلمات سرطان و مرگ استفاده کنید.
  • اجازه دهید بیمار و خانواده او سکوت یا گریه کنند. برای دلداری از گفتگو استفاده نکنید.
  • از بیمار بخواهید که گفته های شما را درک کند. در ملاقات های بعدی از بیمار بپرسید که آیا آنچه شما گفته اید درک کرده است یا خیر. در صورت لزوم آن ها را واضح تر برای او تکرار کنید.
  • برای جمع بندی از طرح ها و کلمات کلیدی استفاده کنید.

د) نحوه رفتار با واکنش بیمار و خانواده

  • واکنش های عاطفی را ارزیابی کنید و به آنها پاسخ دهید. با راهکارهای مقابله شناختی مانند انکار، سرزنش، روشنفکری، کفر و پذیرش آشنا باشید. از زبان بدن استفاده کنید.
  • با گفتن عبارت هایی مانند “متاسفم” یا “نمی دانم” با بیمار همدلی کنید. در صورت امکان گریه کنید اما گریه باید تامل آور باشد.
مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
error: اخطار: مطالب این سایت محافظت شده است !!