روانشناسی بالینی

نظریه قدرت من

نظریه مربوط به قدرت من

بر آمده از نظریه سه لایه ای شخصیت فروید می باشد، نوفرویدگرا ها پس از فروید، این دیدگاه که انگیزه همه رفتارها برآمده از انگیزه جنسی باشد را رد کردند و با استفاده از نظریه های انگیزه های انسانی که در راس آن ها نظریه مازلو قرار داشت، ساز و کار تازه ای را در تفسیر انگیزه های شکل دهنده رفتار در انسان ها ارائه کردند (ماکاپاگال[1] و همکاران، 2019).

از نظرگاه شخصیت، ایگو بخشی از شخصیت را شامل می شود که کارکردهای اجرایی، قضاوت، هشیاری، واقع گرایی و حل مسئله در انسان ها را بر عهده دارد، از این رو وقتی قدرت من و یا ضعف قدرت من مورد بحث واقع می شود یعنی ضعف یا قوت کارکردهای شناختی و هشیارانه انسان مورد توجه می باشد (الساندری[2] و همکاران، 2020).

قدرت من متغیر مهمی در عملکرد انسان ها به شمار می رود، اصطلاح قدرت من به توانایی فرد در برخورد موثر با موقعیت های تنش زا اشاره دارد، بنابراین وجود یک من قدرتمند باعث می شود که از شکل گیری نشانه های آسیب روانی جلوگیری به عمل آید، و فرد ظرفیت کافی برای مقابله با رویدادهای بیرونی در دنیای واقعی را داشته باشد (بوند[3]، 2019).

فروید بر این باور بود

که تثبیت در موضوعات رشدی هر مرحله از رشد، می تواند مانع از رشد و پرورش متناسب قضاوت، استدلال و واقعیت سنجی شود (استوکر[4] و همکاران، 2019). پژوهش نشان داده است که قدرت من در صورت عدم رشد مناسب، می تواند زمینه را برای شکل گیری اختلالات شخصیت از قبیل وابسته و اجتنابی فراهم کند (دنگ[5] و همکاران، 2019). همچنین از آن جا که سطح پایین رشد قدرت من موجب افزایش سطح اضطراب ادراک شده، خلق پایین و تکانش گری می شود، احتمال شکل گیری اختلالات خلقی و اضطرابی افزایش پیدا می کند (بوند،2019).

در پژوهش های ارتباطی نشان داده شده است که سطح رشد قدرت من می تواند شناختواره ها، باورها، نگرش ها و فراشناخت های فرد را جهت دهی نماید (دنگ و همکاران، 2019). در گزارشی آمده است که افرادی که دارای سطح پایین تر رشد قدرت من باشند، با سرعت بیشتری شرطی می شوند و احتمال اینکه در واکنش به رویدادها رفتار تکانشی داشته باشند افزایش پیدا می کند (استوکر و همکاران، 2019).

در مطالعه ای گزارش داده شده است که قدرت من و عوامل شخصیتی، تحت تاثیر میزان استرس، تعارض های درونی و الزامات زمانی و میزان انرژی فرد، در کنار انگیزش درونی، حمایت ادراک شدهف داشتن راهنما و رفتارهای سلامت محور، جهت دهی رفتارهای فرد را تعیین می کنند، به طوری که با کم یا زیاد شدن فشار هر یک از عوامل ذکر شده، فرد یا رفتاری مبتنی بر پافشاری بر هدف، و یا رفتاری بر پایه تسلیم و اجتناب را از خود بروز می دهد (استوکر و همکاران، 2019).

نظریه قدرت من

Macapagal, P. M., & RPm, R. (2019). Self-esteem, intimacy and ego strength of male college students with multiple sex partners in university Belt-Manila. British J educ, learn dev psychol2(1), 31-67.

Alessandri, G., De Longis, E., Eisenberg, N., & Hobfoll, S. E. (2020). A Multilevel Moderated Mediational Model of the Daily Relationships between Hassles, Exhaustion, Ego-resiliency and Resulting Emotional Inertia. Journal of Research in Personality, 103913.

Bond, B. (2019). Ego: Structure, Complex, Drive. In Plurality and the Poetics of Self (pp. 43-53). Palgrave Pivot, Cham.

Stocker, E., Englert, C., & Seiler, R. (2019). Self-control strength and mindfulness in physical exercise performance: Does a short mindfulness induction compensate for the detrimental ego depletion effect?. Journal of Applied Sport Psychology31(3), 324-339.

Dang, J., & Hagger, M. S. (2019). Time to Set a New Research Agenda for Ego Depletion and Self-Control.

[1] Macapagal, P. M., & RPm, R

[2] Alessandri, G., De Longis, E., Eisenberg, N., & Hobfoll, S. E

[3] Bond, B

[4] Stocker, E., Englert, C., & Seiler, R

[5] Dang, J., & Hagger, M. S

 

نویسنده: دکتر نادر اباذری

مشاهده بیشتر

دکتر مریم حسینی

دانشجوی دکتری روانشناسی عاشق روانشناسی و یادگیری

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا